31-07; Boek III.20.37 - III.20.42

Verder met het Onze Vader.

[37] Een vader is de beste voorvechter en advocaat voor een zoon van hem, dus moeten we niet bang zijn voor God de Vader omdat we zondigen. Tegenover deze wanhoop staat het vertrouwen op de vriendelijkheid en de zachtmoedigheid van God. Verloren zonen moeten als ondankbare en opstandige kinderen geheel verlaten op Zijn ontferming. Daarom is het ónze Vader Om het vertrouwen op God te richten.

[38] 'Onze' benadrukt ook dat we een moeten zijn in de liefde met onze broeders (en zusters). Niet alleen de zichtbare in de directe omgeving, maar alle op de hele wereld, en vanuit de vroomheid het beste voor hen te hopen.

[39] Maar we mogen natuurlijk wel voor onszelf en voor andere in het bijzonder bidden. Het is net als het helpen van armen. Het is niet erg om een arme te helpen desondanks er een besef is dat er altijd armere mensen zijn die je niet kent of niet kunt helpen.

[40] Dat God in de hemel is betekent niet dat God is opgesloten en beperkt tot in de hemel. god doortrekt alles, maar omdat mensen een waarneming op een plaats vaak koppelen aan die plaats, noemt God de hemel als middel om boven elke waarneming uit te stijgen en te wijzen op gods onuitsprekelijke majesteit, onveranderlijkheid en almacht. We worden in de aanspraak van het gebed dus gewezen op de gemeenschappelijke Vader zodat we niet verzonnen afgoden hebben en we worden gewezen op Zijn almacht en allesomvattendheid. Zo worden we aangespoord om Hem te zoeken.

[41] 'Uw naam worde geheiligd', de eerste bede. Dat deze bede nodig is komt dor onze ondankbaarheid en brutaliteit om Gods glorie te verduisteren. We worden in zekere zin opgedragen zorg te dragen voor de heiliging van Gods naam. Het hele menselijk geslacht moet de naam eerbiedigen. De heiligschennis wordt zo ook aan banden gelegd.

[42] 'Uw koninkrijk kome', de tweede bede. Feitelijk niks nieuws. God heerst als Koning waar mensen in zelfverloochening en verachting van de wereld en zich op aarde toewijden aan Gods gerechtigheid met verlangen naar het hemelse leven. Het is een bede om bevrijd te worden van begeertes. God richt Zich in Zijn koninkrijk door nederigheid te brengen. Dat kan voor de een beteugeling zijn,m voor de ander de hoogmoed tenietdoen. Het is dus een verhindering dat de bedorvenheid gestalte krijgt in ons.

Volgende week lezen we boek III.20.43 - III.20.44

Lees deze en andere posts terug op lectiocalvini.blogspot.com

30-07; Boek III.20.31 - III.20.36

[31] Praten of zingen tijdens het bidden, het maakt niet uit, als het maar uit je hart komt en niet oppervlakkig over je lippen. Praten of zingen kunnen hulpmiddelen zijn om de gedachtes op God te richten. Vooral het hardop spreken is tijdens openbaar gebed het handigst zodat iedereen als het ware met één mond bidt.

[32] Zingen in de kerk is een heel oud gebruik, in de apostolische kerk zong men al in de kerk. Toch is het niet wijd verspreid gebruik geweest, het is pas ten tijde van Ambrosius van Milaan opgekomen, toen zijn kerk in tijden van vervolging lange nachtwaken hield. Augustinus was zich bewust van het gevaar dat mensen meer met de lippen en voor de oren zouden kunnen zingen in plaats van met het hart en voor God. Maar de gewoonte van Athanasius, zo vlak mogelijk voorlezen, was toch ook niet wat hij stichtelijker vond.

[33] Bidden moet dan ook in de volkstaal gebeuren zodat het tot opbouw van iedereen kan zijn. De roomsen(van die tijd) baden in het Latijn, soms zelfs zonder dat de priester er zelf iets van begreep. In 1 Kor. 14 wijst Paulus op dat de talen die sommige spreken niet alleen vanuit de geest moeten zijn, maar ook met het verstand, dus het gebed moet begrijpelijk zijn. God wil geen gebruik van lippen zonder het hart. In openbare en persoonlijke gebeden(alhoewel in persoonlijk gebed de lippen niet noodzakelijk zijn). Calvijn kent ook de ervaringen van heiligen tijdens het bidden dat mensen beginnen te hakkelen en de tong door sterke drang gaat spreken en mensen gebaren gaan maken. De gebaren die het meest nuttig zijn zijn het ontbloten van het hoofd en knielen. Zou dit het calvinistische equivalent zijn van het spreken in tongen?

[34] De manier van bidden is niet alleen belangrijk, maar ook de vorm. En de beste vorm is het Onze Vader. Daarin wordt de goedheid van de Vader geleerd en onze nood. Plato was een heiden maar wel een die het snapte dat als de gebeden van de mensen werden verhoord het niet al te best zou zijn. Plato kende een wijs gebed dat wel wat wegheeft van de 'Serenity Prayer' die wij vandaag kennen. Daarom boffen we met het Onze Vader omdat hierin wordt geleerd wat we mogen vragen en wat we niet hoeven te vragen.

[35] Calvijn verdeelt het Onze Vader in 6 beden, in tegenstelling tot Augustinus, want er zit een voegwoord hier en een exegetische eenheid daar. De eerste drie beden gaan over Gods eer en daar moeten we dan op gericht zijn en niet onze eer. De andere gaan over wat wij ter nutte van ons mogen vragen. Maar toch ligt in de heiliging van Gods naam onze eigen heiliging.

[36] 'Onze Vader die in de hemelen zijt'. Het Onze Vader kan alleen maar om Christus' wil gezegd worden. God laat Zich aanspreken als Vader en laat daarmee zien dat Hij te vertrouwen is en genegen is naar Zijn kinderen. God laat Zijn kinderen niet in de stek want Hij kan Zichzelf niet verloochenen. Ergens anders onze hulp zoeken is een verwijt, net zoals een zoon die zich bij een vreemde laat verzorgen een verwijt van armoede en wreedheid  is aan het adres van zijn vader.

Morgen lezen we boek III.20.37 - III.20.42

Lees deze en andere posts terug op lectiocalvini.blogspot.com